مدت ها ..

می پنداشتم که مرده ای

آن سنگ سرد وتیره

اندام برهنه ی بی رنگ

و رگهای آبی کبود ..

می پنداشتم که مرده باشی

اما این ثانیه های اندکِ محزون

که درآن تیزی آوازی

آغشته از ردیف نامهایت

میشکافد سنگ سینه ی شب را

میگویم با خود

شاید ممکن است نمرده باشی ،