بیابانی

دوست داشتناز سنگ است/ همانقدر سخت/ همانقدر تیره /همانقدر صاف و ساده و تیز/ از آن سنگهایستبر و سنگین /که جایی نزدیک قله / جایی رو به باد سرد غروبگاهی/ از سوی وهم وسکوت بیابانهای خاراندود و ایستاده/ بر جای مانده است.. /جایی که بی نفس/ با جانی پیچیده از تهی/ از اینعمیق زشت تهی /در آغوش سنگ نشسته باشی/ رو به تمامی آن هستی دردناک ابدی/ با نگاهیکه چون تیری/ غلظت سرخ بیابان را بشکافد/ و بر دل گلی تازه/ رسته با جهلی هرزه/بنشیند/ و تازگی اش را کهنه کند ،

نوشت: باد که آرام میوزد موهایت را، تند که میشود دلم را ..