رنج عبور

آدم تویمسیر زندگیش که یک راه یکطرفه ی روبه جلو ست، بعداز زمانی که به نظرش یکنواخت یاشاید کسل کننده وابدی می آمده خیلی ناگهان به گذرگاهی میرسد که مجبور است از آنعبور کند، در اصل ازآن عبور داده میشود، هر آدمی توی زندگیش چندتا از این گذرگاههایاساسی دردآور دارد. هر بار این عبور اورا وارد مرحله جدیدی میکند که کاملا متفاوت وتازه وغریبه و برتراست ودر ظاهرهیچ شباهتی و ربطی به مرحله قبلی ندارد، در این مرحله جدید همهچیز کاملاعوض میشود تمام آن واقعیات و خیالها، زیباییها و زشتیها، اصول و حاشیه ها، همه رنگها بوها طعمها وتمام آن احساساتگذشته طور دیگری میشوند. آدم پس از مدتی با وحشت میفهمد که دیگرهرقدر هم زور بزندچیزی از صراحت و بداهت آن گذشته دراویافت نمیشود همه چیزهای آن مرحله قبل تمام میشوند وچیزهای جدیدآغاز میشوند این آغاز ولی تکرار نیست بلکه ذاتا زایشی یکتا و نو وبرخاسته از هیچ است. آدم موجود بیگانه ای میشود که بیرحمانه در وادی ناآشنای اکنونکه خالیست از هرچه، افکنده شده، درحالی که مدل شادیها غمها دلایل انگیزه ها خواستهها کینه ها و دردهایش عوض شده اند گویی آدم دیگری شده و آن قبلی غریبه ای بوده است، دلش مدام تنگ میشود برای خود قبلیش ولی چاره ای ندارد در اینی که هست، در ایناکنونِ خالی، تنها، ترسان و لرزان و با غمی سخت جانکاه و مبهم، باید من جدیدش را شجاعانهبسازد و جلو برود ،